مطالب منتشر شده در «شهریور ۱۳۸۸»
دو روز بود که میخواستم چهار خط توضیح دربارهی پست قبلیام بنویسم اما هر دفعه بلاگفا یک بازی جدید در میآورد و نمیگذاشت وارد صفحهی مدیریتم بشوم. نمیدانم چه حکایتیست که وقتی حوصله ندارم بلاگفا همینجوری برای خودش به طور اتوماتیک باز میشود اما هر وقت تصمیم میگیرم یک مطلب فوری بنویسم سایتش باز نمیشود که نمیشود. یک چیزی توی مایههای همان حکایت قیر و قیف خودمان! بگذریم… قرار بود در مورد پست قبلی بنویسم.
ما ایرانیها اساساً آدمهایی هستیم که انتظاراتمان را از افراد مختلف توی ذهنمان از قبل مشخص کردهایم. مثلاً هر «دریانی» که میبینیم انتظار داریم نمک و ماست و پپسی و بستنی بفروشد. آنوقت اگر بگوید خلبانی میکند یا روزنامهنگار است نات اُنلی کف میکنیم بات اُلسُ به او بدبین هم میشویم. (ببخشید من یک مقدار لهجهی انگلیسیام اشکال دارد!) بله، میگفتم… وقتی چنین آدمی ببینیم فکر میکنیم یا سر کارمان گذاشته یا اطلاعاتیست یا دریانی نیست. خلاصه از نظر ما یک جای کارش میلنگد! یا هر وقت «بهاره رهنما» را میبینیم انتظار داریم نقش یک دختر لوس و ننر را بازی کند که مدام از پسر همسایه دلبری میکند. حالا اگر مادر باشد یا لوس نباشد یا همسایهشان پسر نداشته باشد تا آخر فیلم منتظریم اتفاقی بیفتد تا بهاره رهنما همان چیزی بشود که باید بشود! یا «جسیکا آلبا» حتماً در یک سکانسی یا به هر حال در یک گوشهای باید لخت بشود، یا «احمدینژاد» جنجال درست کند، یا… این لیست را همینطور بگیر و برو جلو… آخرش میرسی به من!
یک عدهی کثیری (شبیه به همان عدهای که در تظاهرات روز قدس علیه جنایتهای اسرائیل شعار میدادند!) فکر میکنند چون من بیشتر مواقع طنز مینویسم پس لزوماً باید آدم بیغم و بدون دغدغهای باشم. خب این اشتباه است یعنی اینطور نیست که بگویید هر کس میخندد پس یا «علی بیغم» است یا فک و فامیل اوست!
بگذارید خودم بگویم که الآن حال و روزم برای نوشتن چطور است: نه میتوانم آنقدر نسبت به اتفاقات جامعه بیتفاوت باشم که فوری بروم سراغ مسائل دیگر و همه چیز را فراموش کنم. نه میخواهم با نوشتن از اوضاع، هی غم دنیا را یادتان بیندازم و اعصابتان را خرابتر از این کنم. با این حساب ترجیح میدهم کمتر بنویسم یا چیزهایی بنویسم که دلتان را ریشریش نکند. همین!
راستی یک چیز دیگری هم الآن یادم افتاد. آخر این هفته یحتمل چند روزی میروم مسافرت. اگر مُردم که هیچی، اما اگر زنده ماندم ستون وقایع اتفاقیه را مینویسم. شاید یکی دو روز نوشتنش به تأخیر بیفتد که فکر نمیکنم برایتان اهمیتی هم داشته باشد. فقط خواستم گفته باشم که پسفردا مدیونتان نشوم!
نوشته شده در دستهی: سخنی با خوانندگان، شخصینوشتها
۱۵۶ دیدگاه موسیو گلابی | ۲۹ شهریور ۱۳۸۸ | ساعت ۰۴:۳۶
۱ـ یک زنی میمیرد. چند هفته که از فوتش میگذرد، شوهرش میرود یقهی جنیفر لوپز را میگیرد و میکشاند توی اتاق و لختش میکند و ادامهی ماجرا. اصلاً عین خیالش هم نیست که اتفاقی افتاده. زن یکی دیگر هم میمیرد. چند هفته بعد میرود یقهی جنیفر لوپز را میگیرد و میکشاند توی اتاق و لختش میکند اما تا میخواهد دستبهکار شود یاد زن مرحومش میافتد و بنا میکند به گریه و زاری و روضه خواندن و ذکر مصائب دوری. در نهایت هم هیچ غلطی نمیکند!
۲ـ این روزها نوشتن طنز سیاسی خیلی مُد شده. بزرگترین مزیتش از نظر من این است که نوشتنش خیلی ساده است؛ یعنی میشود روزی یکی دو تا پست جالب با موضوعات سیاسی نوشت که خواننده را از شدت خنده، پاره پوره کند! من هم چند دقیقه پیش، شروع به نوشتن یک طنز سیاسی کردم. دو سه پاراگراف که نوشتم فکر کردم که ملت به اندازهی کافی اوضاعشان خراب و درب و داغان است، دیگر چه فایدهای دارد که من هم اینها را یادآوری کنم؟ اصلاً گیرم که مطلبم آنقدر محشر بشود که صد تا وبلاگ به آن لینک بدهند. یا مثلاً توی سایت بالاترین سیصد تا رأی مثبت بیاورد و همه هم بگویند خیلی مطلب جالبی بود. خب آخرش که چی؟ مثلاً تأثیرش از بیانیهی میرحسین بیشتر میشود؟ یا از نامهی مهدی کروبی؟ یا یک نفر از طرفداران احمدینژاد با خواندن مطلبم به راه راست منحرف میشود؟ اصلاً این حرفها برای فاطی تنبان میشود؟ پس چی؟ باور کنید هیچی!
یک وقت فکر نکنید که موسیو گلابی دیوانه شده و این دو بند ارتباطی با هم ندارند… باور کنید ارتباط دارند، فقط کافیست یک بار دیگر عنوان پستم را بخوانید!
نوشته شده در دستهی: افاضات متفرقه
۷۸ دیدگاه موسیو گلابی | ۲۶ شهریور ۱۳۸۸ | ساعت ۰۷:۴۱
یکی از عادتهای عجیبم این است که وقتی یکجا ساکت باشد نمیتوانم درس بخوانم. به همینخاطر قبل از اینکه بخواهم شروع به درس خواندن کنم، میگذارم آهنگهای کامپیوترم پخش شوند. فرقی هم ندارد صدای دلنگ دلنگ سنتور باشد یا نعرههای رضا یزدانی!
القصه در این چند روزی که درس میخوانم انواع و اقسام آهنگها را گوش کردهام. از هایده و ساسی مانکن و شهاب تیام بگیر تا علی لهراسبی و قمرالملوک وزیری. باز دوباره از فرامرز آصف و شادمهر بگیر تا رضا صادقی و معین و بکاستریت بویز! کارم حتی به آهنگهای شراره و طوفان هم کشیده!
اما بین تمام اینهایی که گوش کردم «مهرداد نیویورک» به نظرم از همه چرندتر میخواند… اصلاً این بشر مظهر خوانندگی درپیت است! هیچ نکتهی قابل دفاعی ندارد اما به دلایل نامعلومی همچنان آلبوم پشت آلبوم بیرون میدهد! آهنگهایش به غایت مزخرف و بیمعنی و بیسر و ته است. این را یک منتقد حرفهای موسیقی نمیگویدها، کسی میگوید که از جلال همتی خوشش میآید و خوانندهی مورد علاقهاش شهرام شبپره است!
من هیچ چیزی در مورد موسیقی نمیدانم اما این را میدانم که هر آهنگی برای اینکه مورد توجه قرار گیرد باید حداقل یک ویژگی مثبت داشته باشد. مثلاً یا شعرش خوب باشد، یا صدای خوانندهاش را بتوان تحمل کرد، یا حداقل خوانندهاش قیافهی درست و درمانی داشته باشد. همهی اینها را هم که نداشته باشد لااقل باید ریتمش به درد رقص بخورد، یا توی اکسپارتی بشود باهاش هِد زد. بالاخره باید به درد یک کوفتی بخورد دیگر! اما آهنگهای مهرداد نیویورک هیچ کدام از این خصوصیات را ندارد و انگار فقط آفریده شده تا کمپانی معلومالحال و درپیتی مثل کلتکس بیاید و روی آلبومهایش سرمایهگذاری کند!
چند شب پیش توی یک از این شبکههای مبتذل غربی (که به نظرم کانال شبخیز بود!) داشتند با این آدم مصاحبه میکردند. بعد یک خانمی زنگ زد و گفت آقا مهرداد من عاشق شعرها و رفتار شما هستم! یعنی من فکم افتاد وقتی این را شنیدم. آقا مهرداد هم جواب داد ممنون عزیزم، من خاک پای شما و هموطنان دیگر هستم! پدرسگ یک جوری میگفت انگار هموطنان دیگر هم دارند ازش تعریف میکنند و قربانش میروند.
نکتهی تأسفآور قضیه این است که مدتی قبل یکی از آهنگهایش هم به شکل شگفتآوری خیلی مورد توجه قرار گرفته بود، نمیدانم چرا! مضمونش این بود که چهل پنجاه تا دختر دورش را گرفتهاند و حالا نمیداند کدامشان را انتخاب کند که این وسط سرش کلاه نرود. فک کن!
نمیخواهم غُر بزنم و همه چیز را به هم ربط بدهم اما هر کاری که میکنم نمیتوانم. این از خوانندهمان، آن از انتخاباتمان، آن از… ولش کن، ولی انصافاً همه چیزمان به هم میآید!
کمکم دارد به سرم میزند که درس و مشق را ول کنم و بروم سراغ خوانندگی. صدا و قیافهام و شعرهایم در بدبینانهترین حالت از او بدتر نیست. تازه وبلاگ هم دارم و به طور بالقوه پنجاه شصت نفر از کسانی که وبلاگم را میخوانند ممکن است از روی کنجکاوی آلبومم را بخرند! شاید هم دو سه تا از این بلاگرهای پرطرفدار را بیاورم تا با من همخوانی کنند. اینجوری یک سری از خوانندگان آنها هم آلبوم را میخرند. جدی جدی میشود چنین کاری کرد، اتفاقاً استقبال خوبی هم میشود چون تمام وبلاگها خبرش را منتشر میکنند… فقط یک چیزی، کسی توی کمپانی کلتکس آشنا ندارد؟!
نوشته شده در دستهی: شخصینوشتها، طنزیحات
۱۸۵ دیدگاه موسیو گلابی | ۲۲ شهریور ۱۳۸۸ | ساعت ۰۳:۱۵
