یادداشت‌های یک گلابی دیوانه

طنزی که نیامده رفت!

تعدادی از شما در کامنت‌های پست قبلی گفتید سکوت نکنم تا بدانید من هم با شما هستم … نمی‌دانستم سکوتم باعث می‌شود که فکر کنید با شما نیستم یا فکر نکنید با شما هستم یا هر چیز دیگری که چنین معنی مزخرفی داشته باشد!
            به هر حال از من نخواهید که در این وضعیت، حرف‌های خنده‌دار و شیرین بزنم. مثل این است که کسی در حال شطرنج زدن باشد و از او بخواهید که برایتان آب بریزد! البته منظورم آن آبی‌ست که مایه‌ی حیات است. نه نه، منظورم آن آبی‌ست که توی لیوان می‌ریزند و روی میز رستوران‌ها می‌گذارند تا خلایق بخورند. همانی که قبضش را هر ماه به خانه‌تان می‌فرستند. (فکر می‌کنم دیگر قضیه روشن شد!)
            خلاصه در این لحظات انگار کن من همان شطرنج‌باز هستم و شما آن کسی که آب می‌خواهد و من می‌خواهم به اعصابم مسلط باشم و دعوایتان نکنم و شما هم لابد نمی‌خواهید با باتوم بر سرتان … نوازش کنم! برایم فرقی هم نمی‌کند چه کسی هستید، هر کسی می‎خواهید باشید. می‌دانم که زبان خوش سرتان می‌شود!
            طنز نوشتن برای روزهایی‌ست که حال آدم بهتر باشد. نیاز به حداقل یک سیر دل خوش دارد و یک ذهن کم‌دغدغه و یک سری چیزهای به درد نخور دیگر! الآن اگر ده نفر برایم عربی برقصند و دو نفر شانه‌هایم را بمالند و جسیکا آلبا هم بادم بزند یا هر غلط دیگری بکند، طنزم نمی‌آید! کسی که گفته «هر سخن جایی و هر نکته مقامی دارد» خودش این موضوع را می‌دانسته، برای من و تو گفته و فکر کرده حرفش توی مغزمان می‌رود! در مورد مغز من درست فکر کرده، شما را نمی‌دانم!
            این همه داستان‌سرایی کردم که چه بشود؟ عرض می‌کنم!
            خواهران محترم! برادران عزیز! مادرهای گرامی! همسران ارجمند! پدرهای مهربان! خوانندگان ارجمند (اعم از طرفداران آقای احمدی‌نژاد و خس و خاشاک‌های محترمی که به انضمامتان چند میلیون فقره آشوب‌گر و اغتشاش‌گر هم دارید!) گل‌های باغ وبلاگستان! اگر دلتان آب می‌خواهد خب بروید بخورید، چه کار به من دارید؟ بگذارید به کارم برسم! نمی‌توانم طنز بنویسم … بخش طنزدانی بدنم خوب کار نمی‌کند و قطع شده! وقتی اس‌ام‌اس و موبایل و اینترنت و ماهواره قطع است، نمی‌دانم چطور است که از قطع شدن طنزدانی‌ام تعجب می‌کنید. من که دیگر هیچ‌وقت از قطع کردن چیزی تعجب نمی‌کنم … به قول ابراهیم رها گاهی دستی به سر و تنم می‌کشم تا دوستان، چیز جدیدی را قطع نکرده باشند!
            آآآه‌ه‌ه‌ه‌ه‌ه، هی می‌زنم توی صحرای کربلا و متنم لحظه به لحظه دارد چرندتر می‌شود. مرده‌شور این روزها را ببرد … مطمئنم این مزخرفات بی‌ربط را هیچ‌رقمه و با هیچ چسبی نمی‌شود به یکدیگر وصل کرد … چه نوشته‎ی پراکنده و تلخی شد …
            اصلاً بگذارید همین‎طوری باشد، دیگر نمی‎خواهم پاکش کنم و از اول استارت بزنم … در این چند دفعه‌ای که پاک کردم و دوباره شروع به نوشتن کردم، وضعیتش بهتر نشد که هیچ، بدتر هم شد!
            دیگر حوصله‌ی نوشتن ندارم. شما هم حوصله‌ی خواندین ندارید. پس با هم تفاهم داریم … برویم به کارهای دیگرمان برسیم، تا بعد!

نوشته شده در دسته‌ی: فعلاً بدون دسته!

بدون دیدگاه موسیو گلابی | ۳ تیر ۱۳۸۸ | ساعت ۱۲:۰۹

شرکت مجازی در راهپیمایی سکوت!

سال‎های آخر جنگ بود و به عنوان کودکی دو سه ساله، کاری به غیر از گریه کردن و شیر خوردن نداشتم! چیز زیادی از آن روزها یادم نیست، جز دو صحنه که از اولین خاطرات زندگی من است.
            یکی از آن‌ها، کیک سه سالگی‌ام است. شکل و اندازه‌اش جوری بود که آن را در ذهنم ماندگار کرده است. کیکی بود به شکل هواپیما که آن شب، بیست سی نفر را سیر کرد و شب‌های بعد، سینی‌اش به اسباب‌بازی من و برادرم تبدیل شد. آن‌قدر که با سینی‌اش خاطره دارم با کیک بیچاره‌ام خاطره ندارم!
            صحنه‌ی دومی که به یاد دارم قدری مبهم است. صدای موشک‌هایی که به گمانم چند کیلومتر آن‌طرف‌تر به زمین می‌خوردند و آژیری که بدجوری رو اعصاب بود. گریه می‌کردم. دلم یک بغل گرم و نرم می‌خواست و یک دست نوازش‌گر تا آرامم کند. آن‌قدر اشک می‌ریختم تا مادرم بغلم کند و برایم حرف‌های خوب بزند. من چه کم می‌فهمیدم و مادرم چقدر زیاد می‌فهمید!

            حدود بیست سال از آن روزها می‌گذرد. جمعیتی به خیابان‌ها می‌روند و شعار می‌دهند. جمعیت دیگری، بالای پشت بام‌ها می‌روند و الله اکبر می‌گویند. شبکه‌های خارجی، جوانانی را نشان می‌دهند که به خاک و خون کشیده شده‌اند. مادرم نگاه می‌کند و اشک می‌ریزد.
            دلم می‌خواهد برای جبران روزهای کودکی هم که شده، مادرم را آرام کنم اما نمی‌توانم. کنارش می‌نشینم و اشک می‌ریزم و باز هم اوست که مثل آن روزها سعی می‌کند برایم حرف‌های خوب بزند و امیدوارم کند. درست است که او هنوز زیاد می‌فهمد اما آن بچه‌ی شیرخواره‌ی بیست سال پیش هم قدری بیشتر می‌فهمد. بزرگ‌تر شده‌ام. دیگر آن حرف‌های شیرین اثری ندارد و گریه‌ام را قطع نمی‌کند.
            می‌دانم هیچ‌وقت نخواهم توانست که روزهای کودکی را جبران کنم اما روزی را می‌بینم که هیچ‌کداممان اشک نخواهیم ریخت. روزی که تمام مادر و فرزندها لبخند می‌زنند، روزی از همین روزها. صدای پایش را می‌شنوم. الآن می‌رسد. همین نزدیکی‌هاست … سکوت کنید، شما هم صدایش را می‌شنوید.

سراپا اگر زرد و پژمرده‌ایم، ولی دل به پاییز نسپرده‌ایم
چو گلدان خالی لب پنجره، پر از خاطرات ترک خورده‌ایم
اگر داغ دل بود ما دیده‌ایم، اگر خون دل بود ما خورده‌ایم
اگر دل دلیل است آورده‌ایم، اگر داغ شرط است ما برده‌ایم
اگر دشنه‌ی دشمنان گردنیم، اگر خنجر دوستان گرده‌ایم
گواهی بخواهید اینک گواه، همین زخم‌هایی که نشمرده‌ایم
دلی سربلند و سری سر به زیر، از این دست عمری به سر برده‌ایم

پی‌نوشت:
سهیل، اخبار مردمی را در وبلاگ عقاید یک دلقک به بهترین شکل می‌نویسد و تا آن‌جایی که دیده‌ام سعی می‌کند تحلیلی هم بر آن‌ها داشته باشد. اخبار رسمی را در سایت‌های خبری موثق می‌نویسند. طنزم هم که نمی‌آید. دیگر چیزی برای نوشتن نمانده است. ذکر مصیبت از زبان من چه دردی را دوا می‌کند که این‌قدر بر آن اصرار دارید؟

نوشته شده در دسته‌ی: فعلاً بدون دسته!

بدون دیدگاه موسیو گلابی | ۱ تیر ۱۳۸۸ | ساعت ۱۲:۳۰